Sandokai

Het wezen van India’s grootste Wijze

is van hart tot hart overgedragen van west naar oost.

Mensen onderscheiden scherpe en trage geesten, 

maar de Weg kent geen noordelijke en zuidelijke meesters.

De bron van de geest wordt gekend in het licht van gewaarzijn,

en verspreidt zich onmerkbaar in alle verschijningsvormen.

Vasthouden aan wat voorbij gaat is dwaling,

maar in de leegte van de dingen opgaan, is nog geen verlichting.

 

Alle waarneembare dingen zijn wederzijds afhankelijk en onderling verweven

En staan toch in unieke eigenheid op zichzelf.

In hun verbondenheid beïnvloeden ze elkaar verder,

Anders blijven ze zoals ze zijn.

Zodra er vorm verschijnt – heb je variatie in beeld en materiaal;

en is er geluid – dan is het  fijn of onplezierig.

‘Duisternis’ is een woord voor waar verschillen er niet toe doen,

‘licht’ drukt uit waar helder wordt onderscheiden.

 

De (vier) elementen van het bestaan vallen steeds uiteen

en komen voortdurend  samen, :

net als een kind terugkeert naar zijn moeder.

Vuur verwarmt, wind beweegt, water maakt nat en aarde klontert  samen. 

Ogen zien vormen, oren horen geluiden, de neus ruikt geuren en de tong onderscheidt zure of zoute smaak.

 

Zo verschijnt iedere ervaring,

net als blad ontspruit afhankelijk van de wortels.

Oorzaak en gevolg delen dezelfde essentie,

Mensen spreken de taal van hun groep van afkomst.

 

In licht is er duisternis

maar zie die duisternis niet als strijdig aan licht.

In duisternis is er licht,

maar beschouw ook dit licht niet als strijdig  aan duisternis.

Licht en duisternis werken als een paar,

net als beide voeten bij het lopen.

 

Alle dingen hebben van zichzelf grote waarde, :

en verhouden zich tot al het andere in hun functie en plaats.

Ze gaan samen met de bron,

zoals een deksel met een doos;

de bron is precies daar waar iets verschijnt,

zoals een pijl een andere  treft in de lucht.

Wanneer je deze woorden hoort, begrijp waar naar ze | wijzen, :

en maak er geen maatstaf van.

 

Als je de Weg onder je voeten niet ziet,

hoe kan je dan weten waar het pad gaat om te lopen?

Voortgaan op de Weg laat ‘ver’ en ‘dichtbij’ vervagen,

verwarring creëert de bergen en rivieren die je weg versperren.

Dit is mijn advies aan wie zoekt naar diepe waarheid: :

verspil geen (lichte of donkere) tijd!